Logboeken

Kalender

« Augustus 2018 »
MDWDVZZ
  12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Zoeken

 

Laatste Berichten

  • ik woon hier
    30 Juni 2007 - 16:11
  • het landschap van de kunstenaar
    29 Juni 2007 - 22:48
  • een andere werkelijkheid
    28 Juni 2007 - 23:23
  • de werkelijkheid uit en de verbeelding in lopen
    27 Juni 2007 - 23:22
  • een hele berg
    26 Juni 2007 - 18:46
  • Zwerven maakt vrij!
    24 Juni 2007 - 19:45
  • PZN (gedachtig BZN)
    24 Juni 2007 - 18:57
  • misterieus onderkomen in de nacht
    23 Juni 2007 - 23:38
  • inkttekeningen
    21 Juni 2007 - 22:41
  • daar woont de kunstenaar
    20 Juni 2007 - 23:25
  • bedankt!
    20 Juni 2007 - 23:04
  • Mag ik een tekening van u?
    20 Juni 2007 - 22:36
  • ik klamp me vast
    18 Juni 2007 - 23:14
  • uw reactie graag
    18 Juni 2007 - 17:38
  • waar woont de kunstenaar?
    16 Juni 2007 - 23:18
  • ongenuanceerd, kwetsend en hartverwarmend, vrolijk
    13 Juni 2007 - 19:03
  • schuilen
    13 Juni 2007 - 13:44
  • een schilderij met de geur van kamille
    13 Juni 2007 - 12:56
  • verbijsterd
    13 Juni 2007 - 12:22
  • Geachte automobilist, geachte lezer
    12 Juni 2007 - 15:37
  • IK WOONDE DAAR!
    12 Juni 2007 - 12:15
  • voorbijtrekkende auto’s
    10 Juni 2007 - 16:08
  • in de berm
    9 Juni 2007 - 12:24
  • een plek om te schuilen
    6 Juni 2007 - 19:38
  • Er wachten belangrijke zaken op me!
    4 Juni 2007 - 21:40
  • woon ik hier?
    2 Juni 2007 - 22:11
  • ik woon hier

    De autoweg is een langgerekt, vertakt en gespierd lichaam dat in het landschap ligt en pulseert in het ritme van de eroverheen rijdende autostromen. Zouden deze stromen ophouden zou hij uitdrogen en vergaan. Dat in tegenstelling tot de (rest)stukken land erom heen. Zij zouden opbloeien. Ik ging op en naast dit lichaam zitten en omhulde me met een beschermende tweede huid, een tent of later een deken.




    Ik liftte, soms in een hoog tempo soms wat langzamer of zelfs stokkend, met de automobilist mee. Ik klampte me aan maar bleef toch achter op een klein stukje land naast de weg. Mijn uitzicht bleef hetzelfde. Ik woonde hier. Waar woont u? Waar bent u naar onderweg?


       Eva - 30 Juni 2007 - 16:11

    het landschap van de kunstenaar



    27 juni 2007


    Lieve Eva,

    langs de weg staan vreemdsoortige veelkleurige bouwsels, onderkomens zou jij zeggen. Wat een mooi woord eigenlijk. Deze bouwsels zien er uit als tijdelijke onderkomens, en van de bewoners vermoed ik dat het nomaden zijn. Je weet wel, van die mensen die regelmatig naar een andere plaats wijzen en zeggen ‘daar woon ik’. Van die mensen die op verschillende landschappen wijzen en zeggen ‘daar heb ik gewoond en daar ga ik nog wonen’. Van die mensen die niet reizen, maar landschappen in zich ronddragen, die een ander begrip lijken te hebben van ons verschijnsel ‘reizen’.
    Ik vermoed dat de kunstenaar graag als de nomade zou willen ‘wonen’. Maar misschien vergis ik mij en zijn deze nomaden helemaal geen nomaden, maar heel eenvoudig mensen die niet over het geld beschikken om een permanent huis te bouwen. En daarom bouwen zij iets dat er in mijn ogen uitziet als een ‘bouwsel’, maar voor hen doodgewoon hun huis is. Als je hen vraagt ‘waar woont U’, dan zeggen zij ‘daar woon ik’en zij voegen eraan toe, dit is het landschap dat ik ken en in dit landschap zal ik mijn leven doorbrengen.
    Ik vermoed dat de kunstenaar graag zou willen zeggen ‘in dit landschap woon ik en blijf ik’.
    Maar de kunstenaar lijkt zichzelf steeds te moeten afvragen ‘waar woon ik?’. En daar telkens opnieuw vorm aan te willen geven.
    veel liefs,

    Rien

       Eva - 29 Juni 2007 - 22:48

    een andere werkelijkheid

    Alkmaar, 28 juni 2007


    Lieve Rien,

    Bedankt voor je brief!
    Een autoweg is een groot vertakt systeem zonder een nauwkeurig gedefinieerd begin en einde, maar wel met een nauwkeurig omschreven doel. Het is moeilijk om uit deze werkelijkheid de verbeelding in te stappen. Dit systeem is dwingend, houdt je vast en bindt je aan regels. Binnen dit systeem is geen ruimte om stil te staan. Of, zoals een echtpaar (hun beider namen stond onderaan de mail) schreef: “Tenten horen thuis op een camping en niet in de berm van een snelweg”. Of zoals iemand anders het verwoordde: “Het is verbode afval te storte in de berm.”
    Ik voel me heel erg mens (wat raar om dit zo op te schrijven, ben ik soms een auto?) als ik het verlangen voel om stil te staan en te verwijlen. Ik voel me daarentegen een gek of erger nog, een fout mens als ik reacties zoals deze lees.

    Ik schrijf je nu bijna vier weken lang brieven, vertel je over mijn gedachten, over mijn werk en over mijn beelden en jij reageert er met poëtische brieven op. Een poëtisch gesprek vol beelden heeft zich gevormd.
    Ja!
    Nee!
    Wij praten (vertellen) langs elkaar heen. Net als ik met mijn publiek. Ik gebruik een tent of een tentvorm als symbool voor een tijdelijke verblijfplaats en de dekens als metafoor voor huislijkheid en markeer daarmee een perifere plek langs de weg. De betekenis reikt verder dan alleen een tent. Het echtpaar daarentegen ziet enkel een tent en verwijst mij van mijn plek. Ook het vuil (NEE restanten van een (vernield) onderkomen) hoort elders thuis.
    In mijn laatste brief aan jou vertel ik over regen. Daarmee bedoel ik ook echt echte regen, die waar je nat, rillerig en koud van wordt! Bij jou blijft het denkbeeldige regen. Jij praat over denkbeeldig publiek, ik over feitelijk. Ook al is het beeld dat onze correspondentie oproept poëtisch, ik vraag me af of het het gesprek en het begrip voor elkaar bevordert. Wij hanteren verschillende definities van begrippen en/ of vormen en laten het gedachte beeld de overhand nemen. Daardoor zal ons gesprek op ten duur vervlakken en zelfs veranderen in kitsch.
    Hoe kun je nu het woord zwerver gebruiken om een artistiek probleem op te lossen of te illustreren en voorbij gaan aan alle maatschappelijke ongemakken die een zwerver voor bijvoorbeeld een echtpaar veroorzaakt? Of de ongemakken voor de zwerver zelf?
    Sinds een aantal dagen werk ik in de beslotenheid van Orbino aan een sculptuur en aan verschillende tekeningen en videobeelden. De sculptuur is monumentaal en expressief en herbergt een raadselachtige inhoud. De tekeningen zijn klein en verhalend. De videobeelden dromerig.

    Veel groeten, Eva.

       Eva - 28 Juni 2007 - 23:23

    de werkelijkheid uit en de verbeelding in lopen



    26 april (moet volgens mij juni zijn) 2007


    Lieve Eva,

    Jij loopt de werkelijkheid uit en de verbeelding in, om met een schok in de werkelijkheid terug te keren, iemand heeft aan je onderkomens gezeten en de gestapelde dekens verplaatst en anders gerangschikt.
    Ik loop langs de weg van één van mijn collages in de richting van de stad die gisteren nog in papiervorm op mijn tekentafel lag. Ik kijk verbaasd om mij heen, woon ik hier? Ik herken niets meer, de schaal van deze stad is overweldigend en ik blijk heg nog steg te herkennen. En dat terwijl ik gisteren nog heer en meester over deze stad was. Mijn collage is werkelijkheid geworden en van de intimiteit van mijn atelier pardoes in het publieke domein beland. Ik ben, net als jij, met een klap op aarde teruggekeerd en moet mij verhouden tot die werkelijkheid waarin ik slechts één van de participanten ben, en mij klein duimpje voel.
    In jouw brief begint het te regenen, en niet zo’n beetje ook. Je wilt schuilen in één van je onderkomens maar de dekens die je dak vormen hangen zeiknat en loodzwaar nee. In de collage, waarin ik rondloop begint het eveneens hevig te regenen, en kruip ik in mijn kraag weg. Ik kijk het raam van m’n atelier uit, het is hoogzomer, maar lijkt wel herfst. Ik begin aan een nieuwe collage en ben nieuwsgierig hoe de mensen ‘daarbuiten’ erop zullen reageren.
    Veel liefs,

    Rien

       Eva - 27 Juni 2007 - 23:22

    een hele berg






       Eva - 26 Juni 2007 - 18:46

    Zwerven maakt vrij!

    Het is weer dag en opnieuw zwerf ik langs de randen van de autoweg. Het begint te regenen, grote heftige buien trekken over. Snel ren ik naar een van mijn onderkomens. Ik zou er in willen schuilen maar ook daarbinnen regent het. Ze zijn gemaakt van dekens. De stof hangt zwaar naar beneden. Er bestaat nauwelijks iets natters dan natte dekens. Zou mijn constructie het houden of moet ik straks opnieuw beginnen met het opbouwen van deze onderkomens? Voor me staat een huis waar je niet kunt schuilen. Een grote tegenstrijdigheid is voelbaar. En de werkelijkheid die gisteren nog een waarheid was valt aan diggelen.
    Ik zwerf in gedachten verder. Terwijl mijn lichaam nat wordt krijgen mijn gedachten vleugels. Zwerven maakt vrij! In mijn volgende tekeningen verschijnen voor het eerst mensen. Zij slapen.

       Eva - 24 Juni 2007 - 19:45

    PZN (gedachtig BZN)

    Alkmaar, 24 juni 2007


    Lieve Rien,

    Gisteren had ik een opgewekt gesprek met twee wegwerkers. “Ja natuurlijk heb ik in alle tenten gekeken!” riep een van de jongens. Mij verbaasde deze opmerking en vroeg daarom: “Heb je dat echt gedaan?” “Ja natuurlijk, ik wil toch weten wie er in woont!” Nog verbaasder reageerde ik op zijn antwoord. Ik woon hier!
    Ik moet aan mijn huis in Amsterdam denken. Zit hij goed op slot? En op een camping? Kijkt hij dan ook in alle tenten?
    ...
    Ik pak mijn jas en ga op stap. Het is kwart over twaalf ’s nachts. Ik fiets naar de autoweg en leg mijn fiets in de struiken. Ik loop verder. In het donker van de nacht zijn vormen altijd zwaarder, voller en vormelozer dan overdag. Soms verontrusten mij deze nieuwe vormen of schrik ervan, maar sterker nog is de rust die ervan afstraalt. De vorm van de voorbijtrekkende auto’s verdwijnt zo goed als helemaal. Het lawaai daarentegen wordt scherper, dat is dan ook het enige wat me werkelijk verontrust.

    Ik kom bij mijn onderkomens aan. Ze zijn raadselachtig gesloten en voor het eerst ervaar ik dat ze niet meer alleen van mezelf zijn. Ze zijn van ons! Iemand heeft aan mijn beeld en aan mijn spullen gezeten. De gestapelde dekens, die als een beschermende muur aan de rand van de puntige tentvormen liggen zijn verplaatst en anders gerangschikt.

    Gefascineerd denk ik terug aan wat de jongen vertelde. Deze jongen is open en nieuwsgierig maar vooral brutaal en opent daardoor deuren en plekken. Hij neemt geen genoegen met de buitenkant dus met de abstractie van het beeld maar wil er binnendringen, zoals een klein kind dat doet als het onder stoelen en tafels kruipt. Ook al schuilt hij niet letterlijk in een van mijn tenten, toch transformeert hij een geabstraheerde vorm, een kunstwerk, naar de werkelijkheid. Voor hem is het de werkelijkheid. Een kunstwerk is werkelijkheid geworden, denk ik blij, terwijl ik me nog steeds gast bij mijn eigen werk, gast bij mijn eigen huis voel. Zou er nu ook iemand in schuilen? Ik controleer het niet.

    “... Als je afwezig bent, is het dan geen PZN (gedachtig BZN)? Wanneer het naamloos is kan het gevoelsmatig bij ‘sommige mensen’ van iedereen zijn. Niet te traceren, dus ... andere wetten? We zitten zo verankerd in een orde; naam, straat, huisnummer. Wat daarbuiten valt heeft iets ‘vogelvrijs’.”, schreef iemand in een reactie op mijn werk.

    Zou die jongen van gisteren ook de veranderingen in het beeld hebben aangebracht? Of heeft nog een tweede persoon dit beeld tot realiteit gemaakt?


    Veel groeten, Eva.

       Eva - 24 Juni 2007 - 18:57

    misterieus onderkomen in de nacht


       Eva - 23 Juni 2007 - 23:38

    inkttekeningen


       Eva - 21 Juni 2007 - 22:41

    daar woont de kunstenaar




    18 juni 2007


    Lieve Eva,

    Het is afschuwelijk en niet te begrijpen waarom er individuen bestaan die het werk van andere individuen niet met rust kunnen laten.
    En juist omdat jij op zo’n mooie manier probeerde te formuleren; waar woont de kunstenaar? Nou daar, daar langs de kant van de rijweg! Daar was een nomadisch bestaan begonnen, daar werd de vraag vormgegeven; wat is dat eigenlijk ‘wonen’ en al vormend werd naar een antwoord gezocht. Tot bruten dit proces tijdelijk onderbraken, en jij begon te zwerven. In mijn tekeningen en schilderijen met de titel ‘de plek waar de zwerver woont’, heb ik geprobeerd beeldend antwoord te geven op de vraag wat ‘zwerven’ in de zin van ‘een bestemming zoeken’ eigenlijk betekent. Aangezien ‘de zwerver’ nergens ‘woont’ betekend dat dat de plaats die ik op het vel papier of het stuk linnen reserveer voor ‘de zwerver’ zijn/ haar tijdelijke verblijfplaats is. Maar niet meer dan dat, de zwerver moet immers zwerven. En zeker de zwerver die zich kunstenaar noemt. Deze tragikomische figuur is (of lijkt) steeds bezig een zo precies mogelijk antwoord te geven op de vraag ‘waar hij woont’. Maar net als de zwerver is (of lijkt) hij veroordeelt deze vraag steeds op een andere ‘plek’te beantwoorden, en steeds op een andere manier, de kondities waarin de vraag beantwoord moet worden zijn immers steeds anders. Onze zwervende, en vaak zwevende, kunstenaar pakt steeds opnieuw zij/haar koffer in en gaat op weg. Op weg naar een steeds gecompliceerder netwerk van verbindingen, die van tijd tot tijd, een zichtbare vorm krijgen. De vorm van een kunstwerk en ik denk, dat dat kunstwerk véél laat zien, maar ook véél verborgen houdt. Niet uit wreedheid, maar omdat het gebied dat ‘de zwerver’verkend heeft, zo immens groot is en ontzagwekkend mooi en afschuwelijk. Daar woont de kunstenaar.

    Rien

       Eva - 20 Juni 2007 - 23:25

    bedankt!

    bedankt!

       Eva - 20 Juni 2007 - 23:04

    Mag ik een tekening van u?

    Een nieuwe plek, een nieuw onderkomen.
    De ondergrond is zacht en ik zak er net niet in weg. Er groeit sappig koolzaad. Als ik er op trapt staat hij even later weer fier overeind. Hier voel ik me thuis.
    Een groepje kinderen steekt de straat over en fietst langs. Ik voel me opeens midden in het leven staan, het is mooi om hen te zien fietsen. Fietsers maakten de laatste tijd geen deel uit van mijn omgeving, daarom neem ik ze vandaag waarschijnlijk zo duidelijk waar. Zij zijn menselijker dan de onophoudelijke stroom auto’s op de weg. Fietsers hoor je praten, zelfs ademen en je ziet hun lichamen bewegen en werken. Ook hun tempo is menselijker. De kinderen lachen en ik zwaai naar ze. “Mevraaouuw! Dat mag niet wat u doet!” Ik zwaai een tweede keer naar de groep en moet lachen: “Waarom mag het niet?”.
    “Mag ik een tekening van u?” Ik kijk opnieuw op en moet weer lachen.
    “Wij gaan uw tentje stelen!”



    De groep fietst verder en ik bouw enigszins verdrietig door. Het resultaat is een ingetogen beeld, een onhandig, log, lichaam in een jong koolzaadveld.


       Eva - 20 Juni 2007 - 22:36

    ik klamp me vast

    “... ik klamp en zuig me vast aan de weg ... en begin opnieuw te bouwen. Waar woont de kunstenaar?”

       Eva - 18 Juni 2007 - 23:14

    uw reactie graag

    uw reactie graag naar: ikwoonhier@planet.nl

       Eva - 18 Juni 2007 - 17:38

    waar woont de kunstenaar?

    Alkmaar, 16 juni 2007

    Lieve Rien,

    De laatste dagen waren enerverend. Dieven hebben mijn beelden gestolen en vernield, waardoor ik niet alleen mijn (werk)plek kwijt ben, maar ook mijn ingezette gedachtegang verstoord is. Ook alle media-aandacht voor dit incident (het stelen en vernielen van een kunstwerk. Niet voor het feit dat mijn gedachtegang verstoord is en mijn (werk)ruimten vernietigd zijn!) kostte tijd en energie. Na aanleiding van dit incident stuurde ik een open brief naar de krant en deelde ik diezelfde brief aan voorbijrijdende automobilisten uit. Hierin stelde ik de vraag: “Waar moet ik nou wonen zo niet daar?”. Weet je nog hoe ik in mijn laatste brief schreef over mijn intense nieuwsgierigheid naar mijn toeschouwers? Nu heb ik contact!

    “Ik vraag me af waar je in hemelnaam mee bezig bent. Stel je voor dat iedereen zomaar zijn tentje op gaat zetten langs de N242 ... wordt het een aardige rotzooi... Het enige wat gebeurd is, dat de automobilist afgeleid wordt, met alle risico’s van dien. ...”
    “Wat een bijzonder initiatief zeg! ... Laat u niet ontmoedigen door een stel vandalen die verder niets te doen hebben en ga vooral door! ...”
    “Prachtig wat je doet en moedig! ...”
    “In Johannesburg zit internetcafé genaamd ‘die tent van Klee’. Als ze hier passerende automobilisten zou benaderen, loop ze goede kans een haring in haar doos te krijgen ...”
    “Tenten horen thuis op een camping en niet in de berm van een snelweg. ...”


    Ik heb namen, adressen en meningen, maar schrijf vooralsnog niet terug. Moet ik dat eigenlijk wel doen? Is een beeldend antwoord niet ook genoeg? Waarom heeft eigenlijk niemand op mijn vraag geantwoord?




    Jij hebt in het verleden schilderijen gemaakt met de tekst: ”De plek waar de zwerver woont”. Ik voel me zwervend. Maar ook jij hebt mij geen antwoord op mijn vraag gegeven. Waar woont de kunstenaar?


    Veel groeten, Eva.

       Eva - 16 Juni 2007 - 23:18

    ongenuanceerd, kwetsend en hartverwarmend, vrolijk

    ongenuanceerd en kwetsend zijn een groot deel van de reacties die ik via de mail ontvang,

    hartverwarmend en vrolijk de bemoedigende kreten van voorbijrijdende automobilisten

    IK WOON HIER!

       Eva - 13 Juni 2007 - 19:03

    schuilen


    potlood op papier

       Eva - 13 Juni 2007 - 13:44

    een schilderij met de geur van kamille

    Den Haag, 8 juni 2007

    Lieve Eva,

    je zit op een blauwe mat in het groene gras vlakbij een grijze verkeersweg, en ik kijk naar een schilderij met de geur van kamille.
    De vrouw, die op dit schilderij staat afgebeeld, is onrustig en haar tent nog niet uitgepakt. Ze gaat hier ‘wonen’, althans voor een tijd. De vrouw weet nog niet goed of ze hier ‘thuis’ hoort.
    Ik ben op een geel matje naast je gaan zitten, en beiden kijken we naar de tent die uitgepakt moet worden, zodat jij er kunt gaan ‘wonen’. Beiden kijken we een tijd naar het voortrazende verkeer. Waar gaan die auto’s naartoe en waar komen ze vandaan?
    Ik stel me voor dat ik al die auto’s stuk voor stuk fotografeer en aan een wand prik, een lange rij foto’s van auto’s die nergens meer zal aankomen, want zij hebben hun bestemming bereikt; een foto aan een wand.
    Ik heb geprobeerd de situatie die je beschrijft (1 juni 2007) te veranderen in een beeld, een mogelijk begin van een kunstwerk. Je volgende brieven zullen dit ‘beeld’ ongetwijfeld steeds weer doen kantelen.

    liefs Rien

       Eva - 13 Juni 2007 - 12:56

    verbijsterd

    Hoi Eva,

    Verbijsterd was ik na het lezen van het stukje "Negatieve vorm van applaus" in het Noord-Hollands Dagblad dd 13-6-7.
    Ik, automobilist die jij graag wil bereiken, had het tentje zien staan langs de N242. Ik vroeg me al af of bepaalde wegwerkers daar zouden overnachten of zo ? Maar wie wil nu bij zo'n druk punt slapen? Warempel nooit, maar dan ook NOOIT, gedacht dat zoiets ook maar iets te
    maken zou kunnen hebben met kunst !! Ik heb niets tegen kunst. Wat mensen mooi vinden, daar wil ik mij niet in mengen.
    Ik ben na het lezen van het stukje echter wel heel verdrietig geworden.
    Ik, als brave burger, moet reizen naar mijn werk. Daar de provincie graag nieuwbouw bouwt, is de weg te klein geworden. Deze moet dus worden uitgebreid en dat kost een heleboel centjes. En jouw tentje wordt daarvan gefinancieerd ? Een en al kost de burger blijkbaar niet genoeg ?
    Hoe kun je zoiets accepteren ?
    Zoek een baan en betaal daar je kunstwerkjes van !
    Hoe haal je 't in je hersens, hoe haal je 't in je hoofd ??

    Met vriendelijke groeten,
    ....

       Eva - 13 Juni 2007 - 12:22

    Geachte automobilist, geachte lezer

    Alkmaar, 12 juni 2007


    Geachte automobilist, geachte lezer,

    Weet u waar mijn onderkomens zijn gebleven? Gisteren verdween er al een. Maar toen kon ik nog in mijn andere tenten langs de weg schuilen, het was een schrale troost. Maar ook deze zijn nu verdwenen. Ze zijn niet alleen verdwenen, nee, mijn werk is vernietigd! Ik 'woonde' op het stukje land onderaan het viaduct, schuin tegenover de McDonalds, waar momenteel druk gebouwd wordt. Dit stukje land voelde steeds meer als van 'mij'. Hier kon ik verwijlen. Natuurlijk is de plek niet letterlijk van mij, het is naar ik aanneem een openbaar gebied, maar toch voelt het zo. Niet alleen in de vorm van mijn nomadische onderkomens en tenten was mijn aanwezigheid zichtbaar maar ook in de natuur. Altijd nam ik dezelfde weg door het hoge gras naar mijn boven geparkeerde auto. Daardoor ontstond een soort 'tunnelpad' door het hoge gras, u kent dat vast. Ook ging ik altijd op de zelfde plek in het hoge gras zitten, waardoor er een soort nestje ontstond. Nu is ook dit vernietigd. Willekeurig en onverschillig werd over 'mijn landje' gelopen. Grote voetafdrukken, schuifsporen en afdrukken van autobanden zijn zichtbaar op de plekken waar mijn tenten stonden en planten en bloemen - verschillende grassoorten, kamille, klaprozen, distels en koolzaad - zijn gebroken.
    Waar moet ik nou wonen zo niet daar?


    Uw reactie graag naar: ikwoonhier@planet.nl


    Eva Klee

       Eva - 12 Juni 2007 - 15:37

    IK WOONDE DAAR!



    Tent verdwenen!
    Op de oostelijke ringweg rond Alkmaar (N242) in richting Heerhugowaard stond in de middenberm vlak voor de Leegwaterbrug en klein blauw koepeltentje. IK WOONDE DAAR!
    Wie heeft hem gezien?


       Eva - 12 Juni 2007 - 12:15

    voorbijtrekkende auto’s

    Alkmaar, 10 juni 2007


    Lieve Rien,

    Ik kijk naar de voorbijtrekkende auto’s en verbaas me over de teksten die er vaak op staan. In de meeste gevallen wordt alleen de naam van het bedrijf en een omschrijving daarvan genoemd. Maar teksten als “clean is just the beginning”, “samen voor resultaat” of “de bouwers voor uw toekomst” (er stond echt ‘voor’, dat is geen fout van mij) passeren ook regelmatig. Deze teksten rechtvaardigen een bestaan en een aanwezigheid op de weg. Men verplaatst zich naar een hoger doel. Men is onderweg naar het (schonere) begin, naar het resultaat - wat een jaloersmakende belofte trouwens - en bouwt aan mijn toekomst. Bedankt! De teksten beloven veel. Zittend in de berm lijkt míjn aanwezigheid opeens nutteloos en onzinnig. Wat doe ik hier? Mijn lichaam is vies bezweet en mijn handen grauw van het werken en ik heb geen oplossing voor de toekomst. Mijn handelen is zo weinig meetbaar.
    Hoe ‘leest’ mijn publiek, de automobilist, eigenlijk mijn aanwezigheid, mijn tenten en bouwsels (een soort nomadische onderkomens)? Wat ziet hij en wat denkt hij te zien? vraag ik me af. Ik voel opeens een intense nieuwsgierigheid naar mijn publiek. Ik moet met hem praten! Maar moet ook ik verklarende teksten op schrijven of, net als mijn buurman, de wegenbouwer, een groot informatief bord neer zetten en opzichtige vlaggen ophangen? Zou dit mijn aanwezigheid rechtvaardigen en mijn rol verduidelijken?

    Ik blijf vandaag nog lang zitten en kijk naar de voorbijtrekkende automobilist. Terwijl ik dat doe en dit opschrijf vervliegt mijn onzekerheid. Wat is nou mooier dan zoekende te zijn, en wat krachtiger dan onzekerheid? Ik stap in mijn auto en trek verder.

    Veel groeten, Eva.


    de tekening heet "schuilen"

       Eva - 10 Juni 2007 - 16:08

    in de berm

       Eva - 9 Juni 2007 - 12:24

    een plek om te schuilen

    Alkmaar, 6 juni 2006


    Lieve Rien,

    Met gebogen hoofd was ik vandaag aan het werk en mijn toch al kromme rug kromde nog meer. Ik zal er morgen last van hebben. Ik heb me in mijn eigen wereld terug getrokken. Niet omdat ik ongelukkig ben, maak je alsjeblieft geen zorgen, maar om concentratie op te bouwen. Dit lukt mij alleen maar binnen de grenzen van mijn eigen wereld. Dus schuil ik als het ware in mijn lichaam. De automobilisten roepen en zwaaien: "leuke camping!", "alles goed op de camping?" en "daar had je gedacht naar een rustige camping te gaan, kom je hier terecht ...". Ik hoor de opmerkingen wel maar reageer er nauwelijks op. Ik kijk naar beneden. Af en toe kijk ik even op, maar mijn blik zal genoeg zeggen: "Gedraag je een beetje! Ik woon hier!"
    Het beeld, mijn thuis, keert zich langzaam ook naar binnen.

    Ik wil je een foto laten zien. Dat is een plek waar ik ook kan schuilen! Is het niet een ontroerende foto?

    Veel groeten, Eva.


       Eva - 6 Juni 2007 - 19:38

    Er wachten belangrijke zaken op me!

    Alkmaar, 4 juni 2007


    Lieve Rien,

    Er wachten belangrijke zaken op me! Welke kan ik niet onder woorden brengen, maar dat zij er zijn weet ik wel! Met dit gevoel rij ik over de weg. Ik zweef een heel klein beetje. “Lässig und leger” bestuur ik de auto. Ik draai het raam open en hang met mijn arm naar buiten. Als mijn auto een radio zou hebben zou ik de muziek nu hard zetten.

    Even later reed ik langs mijn tentje. Ik schrok even bij het zien daarvan, het emotioneerde me.
    Ken je dat, dat je schrikt of geëmotioneerd raakt bij het zien van je eigen kunstwerk? Is het opzetten van een tent op deze plek al een kunstwerk?
    ...

       Eva - 4 Juni 2007 - 21:40

    woon ik hier?

    Lieve Rien,

    Daar zit ik nu aan de rand van de weg. Ik heb een lichtblauw matje uitgerold, daar zit ik op. Ik kijk naar het voorbij denderende verkeer (hoe moet ik dit een maand volhouden?) en verbaas me over de intense geur van kamille om me heen. Terwijl ik schrijf ben ik onrustig. Wat doe ik hier eigenlijk? Regelmatig toeteren automobilisten naar me, het geluid vind ik vervelend maar aan de andere kant: Ze merken me op en wij maken vluchtig contact. Mijn verblijf lijkt voor een kort moment gerechtvaardigd. Het langs denderende verkeer fokt me op, maar sterker nog voel ik de druk van de ingepakte tent die naast me ligt.
    ...

       Eva - 2 Juni 2007 - 22:11