Logboeken

Kalender

« Januari 2018 »
MDWDVZZ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031    

Zoeken

 

Laatste Berichten

  • radio orbino is een actor
    18 December 2007 - 10:59
  • Radio Orbino: lokale googlemachine in ruimte
    10 December 2007 - 21:33
  • echtpaar Piggelmee
    6 December 2007 - 8:54
  • de trein en het asfalt
    26 November 2007 - 0:00
  • radio orbino is een actor

    Weblog 17 december

    Er is weer een week voorbij. Tenminste dat zegt de kalender want vrijdag en zaterdag was ik geheel van tijd ontdaan. Ik was enkel nog plek. Het was hectisch met ups en downs. We reisden van CO2 neutrale installaties en CO2 arme bloemen ( oh, oh wat ben ik toch een groot verbruiker als ik al die mensen aanhoor) via interviews met wegwerkers naar meneer van Veen en meneer de Groot. Onderweg kwam ik een jongen tegen. " Het is een radiostation, mam" zei hij. "Een echte"' vroeg de moeder ongelovig. "Ja," zie ik een echte. "wat leuk" sprak zij' "wat een goed idee.(even reclame voor onszelf en de enthousiaste omgeving maken). Kan ik langskomen met mijn klas?" "Kijkt u even op de site' antwoordde ik, 'dan kunnen we een afspraak maken."
    Ja we hebben net 3 scholen op bezoek gehad met wisselend succes moet ik bekennen. Goed plannen is geboden, want we groeien snel. We hebben met een 'bakkie' geprobeerd vrachtwagenchauffeurs in de file te bereiken. Zonder succes , we blijven proberen.Dan hadden we natuurlijk ook nog live optredens de afgelopen week. Bij Toversex waren voor het eerst de buitenluidsprekers 'on air'. We hebben nu een "Orbino Hill'. Tegenover radio orbino gezeten de mensen zien optreden en horen tegelijkertijd. Achter je het zachte gebrom van de zich stapvoets voortbewegende stoet auto's. Onverschillig voor wat zich achter het felverlichte raam afpeelt, trekt de caravan anoniem verder. Af en toe snerpt een brommertje voorbij. Even staat hij stil en kijkt aar het felverlichte raam, waarachter Johnny Toveren en Szuszanna X als Jacometti figuurtjes zwaaien naar de snelweg en hun iele, geluiden de ether insturen. Een kwetsbare en ontroerende performance. Dan snort hij weer weg, ons achterlatend op onze 'hill.' Het is vervreemdend of zoals Marcel Keyser zei, nadat hij zijn soundscape uit de boxen hoorde, terwijl hij aan kwam lopen voor een interview, "een bijna mystieke ervaring."
    Soms, bij avond vind ik het net alsof we aan een film van Wim Wenders deelnemen en wordt radio orbino een 'Las Vegas achtige', levendige, snelweg sculptuur. Overdag loop ik langs de geluidswand en voel dat het landschap in segmenten gespleten wordt.
    Vandaag een hoop gedoe rondom over het aanbieden van de kerstorchidee aan de wegenbouwers.
    Tumult en meningen over het radiostation en zijn medewerkers zijn een klein verschijnsel geworden. Dat is goed.
    Radio Orbino is een actor in het landschap.
    Morgen is de jaardag van Anton. Alvast gefeliciteerd.

    Irene en Anton

       Anton/Irene - 18 December 2007 - 10:59

    Radio Orbino: lokale googlemachine in ruimte

    Er gebeurt veel op het radiostation, in de omgeving met ons en met mij. Het verbaast me wat radio teweeg kan brengen. Niet dat we het ons niet zo voorgesteld hadden, maar het loopt. Het regent kadootjes. Meneer van Veen vertelt over de omgeving van de Omval. Over een mooie plekje van waaruit we in het bijzondere polderlicht een kerkraam kunnen zien. Over waar de boten via een rails over de dijk heen werden getild. Over een zoon, die een door zijn vader gedempte watergang opengraaft. Over de fundamenten en aardlagen die doorsneden werden door de aanleg van de weg. En dat mevrouw Lia Fried Vendel daar van alles over wist te vertellen. Hij geeft ons haar nummer. De interviewster van de lokale radiozender beschrijft Radio Orbino als een fysieke, lokale googlemachine. Natuurlijk vertellen de verhalen zich voor een groot deel uit henzelf. Maar er is wel struktuur bedenk ik me. Er wordt toch ook in - en uitgesloten. Die basis is in het hele jaar ervoor gelegd. Door wie we langs de weg hebben ontmoet en wat we hebben opgezocht. Ik realiseer me dat we eigenlijk een schuifzone in kaart brengen. Een kaart in geluid. Van een gebied vol met activiteiten, reacties en acties op de ingreep door de weg. De snelweg met haar geluidswanden, haar snelle fluisterasfalt en haar vennetjes en bruggen. Het is een remzone, een weerbarstige, gerekte vorm van kikkertjes en gravers, van granieten thaluten, van bollen en museumkassen,van nieuw geplante bomenrijen langs oude volkstuincomplexen. Een kraanwagen wast zich aan het meer. Een gebied wat schuift, schikt en herschikt. Kreunend, borrelend, bloeiend, fluitend, stromend, remmend, beschermend, wakend, meegaand en blazend. Er klinkt muziek uit Orbino. Muzikanten staan voor het het grote venster. De dakinstallatie seint haar lichtsignalen. Nog even staat hij daar. Worldwide Windows: Radio Orbino.

       Anton/Irene - 10 December 2007 - 21:33

    echtpaar Piggelmee

    We zijn nu een halve week in de lucht. Ik vind Anton en mijzelf net het echtpaar Piggelmee. Lang, lang geleden woonde in een omgekeerde container aan de snelweg . het radio- echtpaar Piggelmee. Zij hengelden naar geluiden en vingen mooie visjes, die weer werden teruggegooid.

    De techniek hebben we nog steeds niet helemaal onder de knie. Wat vooral nog niet wil, is het uploaden van de mp3. Ik ben nog helemaal in sinterklaas rijm. Wat er steeds maar door me heen gaat, is de hoeveelheid mensen die zich voor ons inzet. Niet enkel de technici en de mensen achter UNIT1, maar ook iedereen die enthousiast de prachtigste fragmenten ter uitzending geeft. De mensen die geinterviewd worden en de interviewers. Uit verre verledens spreek ik mensen aan en in no time is het oude netwerk van geologen weer aan de gang. Wat een rijkdom. Het ontroert me. Ik ren me een ongeluk en ben ook best erg moe, maar heel ontspannen. In zo'n gecomprimeerde tijdspanne, ik lijk zelf wel een mp3 bestand geworden, besef je hoeveel mensen je kent. Ik voel me ingebed en verbonden. Vanaf de digitale snelweg dank ik een ieder die zich zo enorm voor het project inzet, voor de ondersteuning en voor het mogelijk maken van deze ' mattereality". It matters a lot to me!

       Anton/Irene - 6 December 2007 - 8:54

    de trein en het asfalt

    23 november. net de trein gemist en de volgende heeft vertraging. mijn opname apparaatje vergeten!! het is nog steeds wat vreemd om op geluid ingesteld te zijn. Toch luister ik al tijden naar asfalt. Ik onderscheid fluister, tril, huilend, gierend, fluitend,nat en droog en knetterend asfalt. Zoals een eskimo sneeuwXllen kan onderscheiden probeer ik, als asfaltofiel, zijn samenstellingen in geluid te onderscheiden. Ik heb -letterlijk- nog een lange weg te gaan! Zien kan ik de verschillen beter. En dan is asfalt om in de metafoor van sneeuw en ijs te blijven, slechts het topje van de ijsberg. Het bovenste laagje wegdek. Asfalt dekt veel verhalen af. Toch onstluit het asfalt ook eindeloos veel verhalen, zo gek om asfalt hij te noemen, ik ga over op zij, over haar ondergrond bijvoorbeeld. Daaraan zal ik in radio orbino aandacht schenken. Lang geleden voerde de zee strijd met het zand. Keer op keer lag Alkmaar aan de rand van het water. Bij Bergen brak de zee geregeld door de duinen. Alkmaar lag op een strandwal, maar waar nu de koeien grazen, ten oosten van de N242 bij Oudorp bevond zich de bodem van zeeen en meren. In een lang geleden tijd ontstond een strandwal. Eeuwen en eeuwen later trokken beesten karren over dat zand. De bovenlaag verhardde. Nu loopt daar een roodroze fietspad en op de voormalige grens met het water staat nu een geluidswal. Asfalt heeft het als verkeersader weer gewonnen van het water en het staal trouwens. Het is moeilijk om niet van haar te gaan houden. Ze won het van het Oostduitse beton waar we een zeer dunne doorsnede -een zogenaamd slijpplaatje- van hebben laten maken. Om te vergelijken met het asfalt van de N242. Het oude , rumourige, puntige asfalt en het nieuwe putjes asfalt. Maar ook het gruis veranderde in de afgelopen jaren. Het stukje Oost Duitse weg is ons opgestuurd. Via contacten van de Universiteit van Maastricht, de vakgroep Maatschappijwetenschap en Techniek, welke enthousiast asfalt heeft verzameld. Ook nog dank aan de kunstenaars die asfalt voor ons hebben meegenomen. Het valt lang niet mee overal mee om asfalt brokken van de weg te vinden. In Belgie gaat het gemakkelijk, in Duitsland werd veel aan de weg gewerkt. Maar in Lancaster te England zat het allemaal muurvast. Goed onderhouden die wegen daar. Goed asfalt won het van het asfaltbeton , dat niet goed bestand bleek tegen 4 - assige vrachtwagends. Nu ligt asfalt overal. Nederland verdient goed aan de globalisering van het bitumen. Toch vertelt iemand in het interview ASFALTWEGEN, is asfalt een luxe. Een verspilling, a waste of energy. Hij ziet het staal weer opkomen in volgende eeuwen, ondanks de kolenreserves in China. Ik zit in de trein te schrijven. Anton belt: Ben je er klaar voor, vraagt hij. Ik kijk naar buiten en zoef voorbij de auto's, die allemaal door het asfalt op een gelijke (rem)afstand van elkaar worden gedwongen.
    Ik geniet nog even van het uitzicht op de weg. Nu het nog kan. Ja , zeg ik. Volmondig. Ik ben er klaar voor. Vandaag is onze start van radio ORBINO.
    Enkele uren later draaien we proef. Uitkijkend vanuit Orbino over de negenbanige snelweg met daarachter de eeuwenoude polder.

       Anton/Irene - 26 November 2007 - 0:00